سلام به دوستای با وفایه خودم

شرمنده که چندوقت مانبودیم من میومدم نظراتو میخوندم ولی نمیتونستم بیام و مطلب بزارم و بهتون سر بزنم شرمنده

اما قول میدم دیگه تکرارنشه

راستی سال نو مبارک

ایشاالله که عید بهتون خوش گذشته باشه و سال خوبی رو ژیش رو داشته باشین

کجاها رفتینحالا؟منکه جاتون خالی رفته بودم:

شیراز و اصفهان و محلات

خوش گذشت خوب و بد گذشت

چندتا عکس میزارم شمام بیاین تعریف کنین ببینم چه کردین تو پست بعدی بیشتر حرف میزنم

عکس ها در ادامه مطلب...

دلتنگی ام را با شما تقسیم می کنم...
دلم مال شما .....تنگنایش برای من..

 ای بابا

یه روزی من بودم نفسش ...ولی بعد شدم عامل تنگی نفسش ...رفت سراغ یه نفس تازه !!!

 نازنینـــــــــم...
دل من جـــــــــاده که نیست هر از گاهی
که تنها مانـــــــــدی... در فکر عبـــــــــورش باشـــــــی

  سلام به دوستای گل خودم 

شرمنده من چند وقتی نبودم خیلی تنبل شدم این تابستونی

شما به خوبی خودتون ببخشید دیگه

جاتون خالی رفته بودم شهرستانمون

کلی یاد آوری خاطرات بچگیمو کردم

هی روزگار چه زود گذشت....   

چقدر من تو این کوچه شری کردم!!! کله صبح بلند میشدم تا نصفه شب خونه نمیرفتم آخرشم با گریه به زور مامانم میرفتم خونه...

یه خاطره:

یه دختره همسایه مادر بزرگم بود اسم اونم عاطفه بودفهمیشه با اون بازی میکردم یه دفعه همش بین بازی جر زنی میکرد و اذیت میکرد منم لجم گرفت چنان خابوندم تو گوشش که قرمز شد.... بعدش پر و پرو وایسادم نگاش کردم گفتم دیگه جرزنی نکنیا!!!

بعد رفتم

مامانش اومد در خونمون هیچکس باورش نمیشد که من زدمش آخه بچه خوبی بودم کسی رو نمیزدم...

مامانم دعوام کرد اما مامان بزرگم گفت الکی میگه واسه اینکه از دل من دربیاره رفت برام بستنی خرید

انقده بهم چسبید

من عاشق روستای مادرم اینا بودم و هنوزم هستم

الان همه اومدن شهر روستاها همه خراب شدن

پشت بوم هاشون به هم راه داشت من همیشه از نردبون میرفتم بالا رو پشت بوم میرفتم خونه عمو مامانم

چقدر من تو این حیات تاب بازی میکردم مادرم اینا تو حیات کاراشونو میکردن منم تاب بازی میکردم و واسه خودم آواز میخوندم و مخ بیچاره هارو میخوردم

اما اینجا خونه پدری بابامه از اینجا میترسیدم زیاد نمیرفتم

آخه حیاتشون خیلی بزرگ بود و پر درختم بود

دستشوییشم دم در حیات بود روزا میترسیدم برم چه برسه شبا

اون روزام گذشت این روزا هم میگذره پس بیاین قدر لحظه هامونو بدونیم

الانم تا زمان از دست نرفته برید ادامه مطلب یه مطلب خوشمل گذاشتم

پسران و دختران جوان دو ساعت در خیابان شیشه شستند، آدامس و فال فروختند و نتیجه دو ساعت تلاششان را به کودکانی بخشیدند که پارک‌وی برای آنها حکم محل کارشان را دارد.

روزنامه «روزگار» روز شنبه در گزارشی در این باره نوشت، جوانان شرکت‌کننده در این حرکت بین ۱۸ تا ۲۵ سال داشتند. آنها با مردمی که شیشه ماشینها را بالا می‌دادند یا بی‌اعتنا به روبه‌رو خیره می‌شدند توضیح می‌دادند چرا در خیابان هستند. هدف آنها اصلاح نگاه مردم نسبت به کودکان کار بود.

حرکت خودجوش این جوانان بدون هماهنگی با هیچ نهاد دولتی و غیردولتی یا فعالان حقوق کودک، شاید نشانه ثمربخشی بیش از یک دهه فعالیت و آگاهی‌بخشی NGOهای مدافع حقوق کودکان باشد و شاید نشانه‌ای از تکاپوی اجتماعی برای خلق جهانی بهتر برای کودکانی که کودکی حق آنان است.

این حرکت در روز پنجشنبه بدون دخالت پلیس و در آرامش ادامه یافت. حرکتی که از ابتدا یاد شادی و آببازی جوانان را تکرار می‌کرد، امیدوار است که بعد از انعکاس خبری گرفتار نگاه‌های امنیتی نشود.

پیام این ۱۰۰ - ۱۵۰ جوان به بچه‌هایی که در خیابان کار می‌کنند این بود: ما شما را درک می‌کنیم و به شما احترام می‌گذاریم. کاری از دست ما برنمی‌آید اما اقلا دو ساعت کار شما را انجام می‌دهیم و با مشتریان شما حرف می‌زنیم تا شاید نگاهشان را نسبت به شما تغییر دهیم.

ما رو در رو به مشتریان شما می‌گوییم شما هم انسان هستید و حق زندگی و کودکی دارید و این انتخاب شما نبوده که در خیابانها کار کنید. این اتفاق به همه ما برمیگردد و ما در قبال شما بچه‌ها مسوولیم.

آنها در پایان پولی را که در دو ساعت ماشین شوری و آدامس و فال فروشی بدست آورده بودند بین بچه‌هایی که در خیابان کار می‌کنند تقسیم کردند.

بازم نامه

بهونم ، چند تا سلام کنم جوابمو می دی ؟
ببینم یواشکی احوال ما رو پرسیدی ؟
نامه رو وقتی نوشتم خودمم می لرزیدم
فدای چشات ، تو که از خط من نلرزیدی
بیقراری مث موهات تو دلم موج می زنه
می دونم تو اینو از لرزش حرفا فهمیدی
وسط نامه ببخش بد جوری بغضم ترکید
نازنینم تو که از صدای اون نترسیدی
من فدای رگه های ناز چشم روشنت
چیه باز به لحن این دیوونگی ها خندیدی
حق داری بخندی و راستی دستت درد نکنه
سر زدی به یه دیوونه ی غریب تبعیدی
راستی اون شب یادته کاش که واست مرده بودم
من می خواستم بمیرم پیش چشات ، خودت دیدی ؟
چیه باز که با غضب داری نگاهم می کنی
این دفه درباره ی من چه چیزایی شنیدی
جوابی که داده بودم ، به خودم ، دیشب رسید
دوست ندارم بدونن جواب به نامه م نمی دی
تو رو جون آسمون به غیرتت بر نخوره
نکنه اینجا به بعد و نخونی ، چون رنجیدی
رنگ خونه چشام از بس که تو رو ندیدمت
مث تصویر غروب تو اوج برف و سفیدی
یه روزایی دیدنت چاره ای داشت ، دعا می خواس
حالا نه دعا واسم فایده داره ، نه امیدی
خورشید اونجاها حتما دیگه روزم می خوابه
آخه تو به جای اون هم روز و هم شب تابیدی
ببینم تعارف و یه دیقه گذاریم به کنار
اونجا چند تا دل بیچاره رو بردی ، دزیدی ؟
آره بد سوالی بود تو اینو نشنیده بگیر
مث نمره ی تک کارنامه ی یه تجدیدی
تو که می دونی دلم گذشته کارش از اینا
حتی بشنوه اگه تو به یکی شون رسیدی
می میره ، اما واسه خوشیت دعا ها می خونه
راس بگو این جور دیوونه ای تو عمرت تو دیدی ؟
بگذریم خلی نوشتم ، زحمتت نبود بخون
معذرت می خوام که فرضا تو بهم جواب می دی
ماهی که با این که اسفنده ، ولی دود نمی شه
همیشه معروفه به ماه عزیز خورشیدی
از خودت مواظبت کن هر جوری که دوس داری
مجنونت ، یا دیوونت ، هر لقبی پسندیدی

مریم حیدرزاده